นิยายสั้น · เรื่องแต่ง
ตะขาบในครัวหลังเก่า
คุณป้าสมใจตื่นขึ้นมาตอนใกล้รุ่งสาง หัวใจยังเต้นแรงจากความฝันที่เพิ่งผ่านไป เธอฝันว่าเดินเข้าครัวของบ้านหลังเก่า แล้วเห็นตะขาบตัวยาวคลานอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็น ๆ ใต้ตู้กับข้าว มันขยับตัวช้า ๆ ราวกับกำลังมองเธอ ป้าสมใจยืนนิ่งอยู่นานจนไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายเท้า
ในบ้านหลังนี้ป้าอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ลูกชายย้ายไปทำงานต่างจังหวัด ลูกชายโทรมาทุกเย็นวันอาทิตย์ และมักบ่นว่าแม่ควรย้ายไปอยู่กับเขา ส่วนเพื่อนบ้านแถวนั้นก็ชอบพูดกันลับหลังว่าบ้านหลังนี้ซ่อมแซมไม่ทันเสียแล้ว ป้าสมใจได้ยินเรื่องพวกนี้บ้างเป็นครั้งคราว จึงรู้สึกว่าเสียงรอบตัวบางครั้งก็หนักกว่าที่ควร
เช้าวันนั้นป้าสมใจลุกขึ้นไปนั่งที่ระเบียงพร้อมแก้วน้ำอุ่น นึกถึงความฝันทีละส่วน เธอคิดว่าตะขาบในฝันคงไม่ได้มาเพื่อทำร้ายใคร มันเหมือนเป็นสัญญาณให้เธอมองดูรอบบ้านให้ละเอียดขึ้น ว่ามีรอยแตกตรงไหน มีมุมไหนที่ชื้นหรือมืดจนเกินไป และมีคำพูดไหนที่เธอควรกรองก่อนจะเชื่อหรือตอบกลับ
เธอจึงลงไปเดินสำรวจบ้านอย่างใจเย็น เปิดตู้กับข้าว เก็บกวาดเศษใบไม้ที่ค้างตามมุมครัว ซ่อมรอยรั่วของท่อน้ำเล็ก ๆ ที่ลูกชายเคยบอกให้ช่างมาดู แล้วโทรหาลูกชายเล่าความฝันให้ฟังด้วยน้ำเสียงหัวเราะ ลูกชายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนบอกว่าแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเขาเท่าไร เขาแค่อยากให้แม่สบายใจ
ป้าสมใจคิดได้ว่าการมีสติไม่ได้หมายความว่าต้องหลีกหนีทุกเรื่อง บางครั้งเพียงแค่หยุดนิ่ง มองให้ชัด แล้วค่อย ๆ จัดการทีละเรื่อง ก็เพียงพอแล้ว เมื่อวันผ่านไป เสียงซุบซิบของเพื่อนบ้านก็ค่อย ๆ จางลง เพราะเธอเลือกที่จะไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ และชวนคนเหล่านั้นมาดื่มน้ำชาที่ศาลาหน้าวัดในเย็นวันพระ
วันนั้นพระผู้เฒ่าที่วัดเล่าให้ฟังว่า ความทุกข์เหมือนสัตว์เล็ก ๆ ที่เดินเข้ามาในบ้านได้ทุกเมื่อ แต่ถ้าเราเปิดหน้าต่างให้แสงเข้าและดูแลบ้านของใจให้สะอาด มันก็ไม่มีที่ให้อาศัยนาน ป้าสมใจพยักหน้ารับ แล้วกลับบ้านพร้อมความรู้สึกเบาใจ เธอนอนหลับสนิทคืนนั้น และไม่ฝันร้ายอีกเลย
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความเพลิดเพลิน ตัวละครและเหตุการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง
