นิยายสั้น · เรื่องแต่ง
ลูกหมาในความฝันของพิมพ์ชนก
เช้าวันเสาร์ พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ในอก เธอจำความฝันได้ชัดเจน ในฝันเธอเดินอยู่ริมคลองในซอยเก่าที่คุ้นตา แล้วมีลูกหมาขนสีน้ำตาลอ่อนวิ่งเข้ามาหา หางของมันกระดิกไม่หยุดราวกับดีใจที่ได้เจอเธอ
ลูกหมาตัวนั้นไม่กลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิด มันเดินตามเธอไปทุกก้าว เมื่อเธอหยุดยืน มันก็นั่งลงเงียบ ๆ แล้วเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาใส ราวกับจะบอกว่าไม่ต้องเดินคนเดียวก็ได้ พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมาพร้อมความคิดว่าช่วงนี้เธอเหงาเกินกว่าที่ตัวเองจะยอมรับ
เธอย้ายเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ได้เพียงไม่กี่เดือน ห้องเช่าเล็ก ๆ ยังไม่มีอะไรมากนอกจากเตียงกับโต๊ะทำงาน แม่อยู่ต่างจังหวัดไกลออกไป โทรศัพท์ทุกวันก็ได้แค่ถามสารทุกข์สุกดิบ ส่วนที่ทำงานก็ยังไม่มีใครสนิทนัก เธอจึงมักกินข้าวคนเดียวและกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน
บ่ายวันนั้นเธอเดินไปตลาดนัดหน้าปากซอย แล้วเจอป้าเจริญที่เคยอยู่บ้านข้างกันตอนเด็ก ป้าจูงสุนัขพันธุ์ผสมตัวหนึ่งชื่อดิน มันเข้ามาดมมือเธอแล้วก็ยกหัวให้ลูบอย่างคุ้นเคย ป้าเจริญยิ้มแล้วพูดว่า ดินชอบคนที่ใจดีและซื่อตรง เขาดูออกเสมอ พิมพ์ชนกหัวเราะเบา ๆ และรู้สึกว่าคำพูดนั้นเหมือนพูดกับตัวเธอเอง
วันจันทร์ที่ทำงาน น้องฝ้ายเพื่อนร่วมแผนกเดินมาถามว่าเธอดูเหนื่อยหรือเปล่า พิมพ์ชนกเผลอพูดความในใจออกไปเรื่องที่เหงาและคิดถึงบ้าน น้องฝ้ายไม่ได้หัวเราะ กลับชวนไปกินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวัน และแนะนำให้เธอรู้จักกลุ่มเพื่อนที่ชอบเดินเล่นหลังเลิกงาน ความสัมพันธ์เล็ก ๆ เหล่านี้ค่อย ๆ ทำให้เมืองใหญ่ดูไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป
คืนนั้นพิมพ์ชนกฝันเห็นลูกหมาตัวเดิมอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้วิ่งเข้ามาหาเพียงคนเดียว แต่มีเงาของคนหลายคนยืนอยู่ไม่ไกล และทุกคนกำลังยิ้มให้กัน เธอตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องเดินลำพังอีกแล้ว
เธอคิดถึงคำของป้าเจริญและรอยยิ้มของลูกหมา ความซื่อสัตย์และความจริงใจเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ และบางครั้งมิตรภาพก็มาถึงในเวลาที่เราไม่ทันคาดคิด ขอเพียงเราเปิดใจให้คนรอบข้างสักนิด พิมพ์ชนกลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่าง ลมเย็นพัดเข้ามาอ่อนโยน เธอยิ้มให้กับวันใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นอย่างมีความหวัง
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความเพลิดเพลิน ตัวละครและเหตุการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง
