นิยายสั้น · เรื่องแต่ง
ข้าวต้มของยาย
น้ำฝนเป็นพนักงานบริษัทที่ทำงานหนักมาตลอดหลายเดือน ช่วงนี้เธอนอนดึกทุกคืนเพราะงานคั่งค้าง จนลืมดูแลตัวเองไปเกือบหมด ตั้งแต่คุณยายจากไปเมื่อปีก่อน บ้านหลังเล็กที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะก็เงียบลงอย่างน่าใจหาย น้ำฝนมักนึกถึงท่านในยามว่าง โดยเฉพาะตอนที่ได้กลิ่นข้าวต้มร้อน ๆ จากครัว ซึ่งเป็นเมนูที่ยายเคยทำให้ทุกเช้าวันหยุด
คืนหนึ่งหลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า ไม่นานก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนทางดินเล็ก ๆ ท่ามกลางทุ่งนาสีทองที่ลมพัดเอื่อย ๆ ไกลออกไปมีต้นมะม่วงใหญ่ที่คุ้นตา ใต้ต้นนั้นมีหญิงชราผมขาวนั่งอยู่บนแคร่ไม้พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน น้ำฝนจำเสียงนั้นได้ทันที มันคือเสียงของคุณยายที่เรียกชื่อเธอเบา ๆ ด้วยความรักใคร่
น้ำฝนวิ่งเข้าไปกอดท่านไว้แน่นจนน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ยายลูบหลังเธอช้า ๆ เหมือนเมื่อตอนเด็ก แล้วบอกว่าไม่ต้องร้องไห้ ยายมาเพราะคิดถึงและอยากเห็นหน้าหลานอีกสักครั้ง ยายเห็นว่าหลานผอมลงมาก ตาก็เริ่มดำคล้ำ แล้วถามว่าทำไมไม่รู้จักพักผ่อนบ้าง
น้ำฝนตอบว่างานเยอะเหลือเกิน ยายหัวเราะเบา ๆ บอกว่าชีวิตคนเราจะทำงานให้เสร็จทั้งหมดไม่ได้ในวันเดียว สิ่งที่ควรทำคือกินข้าวให้ตรงเวลา นอนให้พอ และอย่าลืมโทรหาคนในบ้านบ้าง ยายชี้ไปที่น้องชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก น้องชายชื่อต้นยังเด็ก แต่ก็เริ่มเงียบและคิดมากเหมือนพี่สาว ยายบอกให้น้ำฝนไปถามไถ่น้องให้มากขึ้น
ลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย ทุ่งนาค่อย ๆ เลือนหายไปเหมือนภาพในหมอก ยายยกมือโบกช้า ๆ พร้อมกำชับให้ทำบุญใส่บาตรบ้างเพื่อให้จิตใจสงบ แล้วท่านก็ค่อย ๆ หายไปจากสายตา น้ำฝนตื่นขึ้นมาพร้อมหมอนที่เปียกชื้น แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
เช้าวันนั้นเธอลุกขึ้นทำข้าวต้มกินเองที่ครัว แม้รสชาติจะไม่เหมือนฝีมือยายเสียทีเดียว แต่ก็ทำให้ใจนิ่มลงได้มาก เธอโทรหาน้องชายซึ่งอยู่ต่างจังหวัด ถามว่ากินข้าวหรือยัง เสียงปลายสายตอบด้วยความแปลกใจก่อนจะเล่าเรื่องโรงเรียนให้ฟังยาวนาน น้ำฝนฟังอย่างตั้งใจ ไม่รีบร้อนเหมือนทุกครั้ง
เช้าวันเสาร์ เธอพาน้องชายไปใส่บาตรที่วัดใกล้บ้าน เสียงสวดมนต์เบา ๆ ทำให้ทั้งคู่รู้สึกสงบ น้ำฝนอธิษฐานขอให้คุณยายไปสู่สุคติ และขอให้ตัวเองกับคนที่รักมีสุขภาพดี น้องชายยิ้มเขิน ๆ แล้วบอกว่าอยากให้พี่ดูแลกันแบบนี้ตลอดไป
น้ำฝนรู้ว่าชีวิตยังมีงานยุ่งและความเหนื่อยรอให้เผชิญต่อไป แต่เธอจะจำคำของยายไว้เสมอ ความรักที่ผูกพันไม่ได้หายไปไหน มันยังอยู่ในการกระทำเล็ก ๆ ทุกวัน และบางครั้งความฝันก็เป็นวิธีที่คนที่จากไปเตือนให้เรากลับมาดูแลตัวเองและคนที่ยังอยู่ข้างกาย
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความเพลิดเพลิน ตัวละครและเหตุการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง