นิยายสั้น · เรื่องแต่ง
พระในความฝันของป้าบุญมี
ป้าบุญมีอายุหกสิบกว่าปีแล้ว อยู่คนเดียวในบ้านไม้เก่าริมคลองหลังตลาดเช้า ลูกหลานย้ายไปทำงานในกรุงเทพฯ กันหมด เช้าวันหนึ่งหลังจากนอนไม่หลับมาทั้งคืน ป้าฝันว่าตัวเองยืนอยู่หน้าประตูวัดเล็ก ๆ ที่คุ้นตา มีพระสงฆ์รูปหนึ่งเดินเข้ามาช้า ๆ ท่านห่มจีวรสีเหลืองอ่อน ยิ้มให้ป้าอย่างใจดี แล้วยกมือขึ้นให้พรโดยไม่พูดอะไร
ป้ารู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ทั้งที่ยังไม่เข้าใจว่าทำไมท่านถึงมาหา ในฝันป้าอยากถามว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตที่เงียบเหงาหลังนี้ดี แต่ปากขยับไม่ออก พระรูปนั้นวางบาตรใบเล็กลงตรงหน้า แล้วท่านก็หายไปพร้อมกับละอองแดดยามเช้า ป้าตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว
หลังจากนั้นป้าไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งเช้าวันถัดมาป้าเดินไปตลาดแล้วพบน้องต้น หลานชายของเพื่อนบ้าน กำลังนั่งซึมอยู่ที่ม้านั่งหน้าร้านกาแฟ ป้าเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมีแววตาเหนื่อยล้าเหมือนคนที่กำลังหาทางไปต่อไม่ถูก ป้าจึงเข้าไปทักทายตามประสาคนแก่ที่อยากชวนคุย
น้องต้นเล่าว่าเพิ่งถูกให้ออกจากงานที่บริษัทแห่งหนึ่งและยังไม่กล้าบอกที่บ้าน ป้านึกถึงพระในฝันขึ้นมาทันที จึงเล่าให้ฟังว่าตัวเองก็เคยฝันเห็นพระให้พร แม้ไม่รู้ว่าความฝันจะบอกอะไร แต่การได้พูดกับคนที่รับฟังด้วยความเข้าใจก็ช่วยให้ใจเบาลงได้ ป้าชวนน้องต้นไปนั่งคุยกันที่วัดหลังตลาดในบ่ายวันนั้น
ที่วัด เจ้าอาวาสชราท่านหนึ่งรับฟังทั้งสองคนด้วยความสงบ ท่านไม่ได้ให้คำตอบสำเร็จรูป แต่แนะนำให้น้องต้นทบทวนสิ่งที่ตัวเองรักและถนัด และลองเขียนรายการเล็ก ๆ ของสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ น้องต้นนั่งเขียนอยู่ใต้ต้นโพธิ์นานพอสมควร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่สว่างขึ้นกว่าเดิม
ป้าบุญมีมองเห็นแล้วก็ยิ้ม นึกถึงพระในฝันที่ยกมือให้พรอย่างเงียบ ๆ วันนั้นป้าไม่ได้รู้คำตอบทุกอย่างของชีวิต แต่รู้ว่าการได้ช่วยเหลือคนอื่นและการรับฟังกันด้วยใจเปิดกว้างนั้นมีค่ามาก เมื่อกลับถึงบ้าน ป้าเปิดหน้าต่างรับลมเย็นจากคลอง แล้วตั้งใจว่าจะโทรหาลูกหลานให้บ่อยขึ้น ความหวังเล็ก ๆ ก็เริ่มงอกขึ้นในใจอย่างอ่อนโยน
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความเพลิดเพลิน ตัวละครและเหตุการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง
