นิยายสั้น · เรื่องแต่ง
น้ำใสในบ้านหลังเล็ก
นิภาเป็นพนักงานบัญชีของร้านผ้าไหมเล็ก ๆ ในซอยหลังตลาด ทุกเช้าเธอตื่นมาพร้อมกองกระดาษและสมุดบันทึกที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมด งานเข้ามาเรื่อย ๆ ทั้งใบสั่งซื้อ ใบเสร็จ และเสียงลูกค้าที่โทรมาถามโน่นนี่ตลอดเวลา บางคืนเธอนอนดึกจนไม่รู้ว่าตัวเองพักผ่อนไปแล้วหรือยัง
คืนหนึ่งเธอฝันว่าตัวเองยืนอยู่ในบ้านไม้หลังเก่าของยาย พื้นห้องถูกน้ำท่วมขึ้นมาถึงข้อเท้า น้ำไหลเข้ามาทางประตูและหน้าต่างอย่างไม่หยุด แต่เป็นน้ำใสสะอาดจนเห็นกรวดและเงาปลาเล็ก ๆ ว่ายผ่านไปมาอยู่ใต้เท้า เธอไม่รู้สึกกลัว กลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังมาหา แล้วเธอก็เห็นยายนั่งอยู่ที่ระเบียงเหมือนเคย ยายยิ้มแล้วพูดเบา ๆ ว่า น้ำมาเยอะก็ต้องมีที่ให้มันไหลลงเป็นทาง
เธอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ทั้งอุ่นใจและงุนงง คำพูดของยายยังติดอยู่ในหัว ยายจากไปนานแล้วตั้งแต่เธอยังเรียนไม่จบ ยายเป็นคนที่จัดการทุกอย่างในบ้านได้เรียบร้อยเสมอ ไม่ว่าจะเป็นข้าวของ เงินทอง หรือเรื่องของคนในครอบครัว นิภาจำได้ว่ายายมักมีสมุดจดเล็ก ๆ วางไว้ข้างหมอนเสมอ และทุกครั้งที่งานเยอะ ยายจะแบ่งเป็นช่องแบ่งเป็นคิวไม่ให้ทับกัน
วันนั้นเธอหยิบสมุดเปล่าเล่มใหม่จากลิ้นชัก แล้วเริ่มเขียนทุกเรื่องที่ค้างอยู่ลงไปทีละบรรทัด เรื่องไหนด่วน เรื่องไหนรอได้ เรื่องไหนควรมอบหมายให้คนอื่นช่วย เธอแบ่งงานเป็นช่วงเช้าและช่วงบ่าย ตั้งเวลาพักสิบห้านาทีทุกชั่วโมง และเลิกนั่งทำงานคนเดียวจนค่ำ เมื่อเห็นรายการทั้งหมดอยู่บนกระดาษ ความวุ่นวายในใจก็ค่อย ๆ คลี่คลายลง เหมือนน้ำที่ถูกจัดให้ไหลไปตามร่องที่ขุดไว้
ไม่นานงานก็ยังเยอะเหมือนเดิม แต่เธอไม่รู้สึกจมอยู่กับมันอีกต่อไป เพื่อนร่วมงานเริ่มมาถามว่าเธอทำได้อย่างไร นิภาเล่าเรื่องสมุดของยายให้ฟังและชวนทุกคนลองแบ่งงานดู ร้านเล็ก ๆ ของพวกเขาเริ่มมีระเบียบมากขึ้น ลูกค้าได้รับของตรงเวลา และคนในทีมก็มีเวลาพักกินข้าวด้วยกันบ้าง
บางคืนเธอยังฝันถึงน้ำใสอยู่เหมือนเดิม แต่คราวนี้ไม่มีความตื่นตระหนกอีกแล้ว เธอเห็นน้ำไหลผ่านบ้านแล้วซึมลงสู่พื้นดิน ทิ้งความชุ่มชื้นไว้ให้ต้นไม้ที่ยายปลูกไว้ข้างรั้ว ดอกไม้เล็ก ๆ ผลิบานขึ้นมาอย่างสดใส เธอรู้สึกเหมือนได้รับกำลังใจจากคนที่จากไปแล้วอีกครั้ง
นิภาเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ใกล้หมอนเหมือนยาย ทุกเช้าเธอเปิดอ่านหน้าแรกที่เขียนว่า จัดทีละช่อง แล้วค่อยเดินเข้าสู่วันใหม่ด้วยใจที่สงบขึ้น ชีวิตไม่ได้เปลี่ยนไปในพริบตา แต่การรู้จักจัดการสิ่งที่หลั่งไหลเข้ามา ทำให้เธอยืนอยู่บนพื้นที่มั่นคงได้มากกว่าเดิม และเธอเชื่อว่ายายคงยิ้มอยู่ที่ไหนสักแห่งอย่างอบอุ่น
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความเพลิดเพลิน ตัวละครและเหตุการณ์ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลจริง